دوشنبه ۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۸

اصولگرایان در انتخابات ۹۸: راه دشوار برای رسیدن به وحدت

انتشار: سه شنبه, ۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۸ / ساعت ۲۰:۲۴:۳۹ |
کد خبر: 50114 |
بازدید: 11 views |
بدون دیدگاه


تهران – ابتکارآنلاین: اصولگرایان در حالی امیدوار به کسب اکثریت مجلس در انتخابات اسفندماه هستند که باید بر چالش های گسترده پیش روی خود غلبه نمایند.

به گزارش خبرنگار ابتکارآنلاین به نقل از ایرنا – اصولگرایان، به عنوان یکی از دو طیف اصلی شرکت کننده در انتخابات سال های اخیر در کشور، در انتخابات مجلس دهم، اکثریت خود را از دست دادند و در کسب کرسی های شهرهای بزرگی همچون تهران نیز ناکام ماندند. اکنون و پس از گذشت چهارسال، این بار اصولگرایان امیدوارند که بتوانند نتایج انتخابات قبل را جبران کنند و اکثریت مجلس را کسب نمایند؛ اما به نظر می رسد اصولگرایان باید برای بدست آوردن اکثریت مجلس، بر چالش هایی جدی غلبه نمایند.

 

** وحدت؛ چالش اول اصولگرایان

انتخابات سال های اخیر نشان داده اند که ایجاد «وحدت» برای اصولگرایان، از رقیب سنتی آنان بسیار دشوار بوده است. اصولگرایان در انتخابات ۱۳۹۲ ریاست جمهوری تا مرحله آخر نیز نتوانستند به وحدت برسند و با ۴ نامزد در مرحله نهایی پای صندوق های رای رفتند. وحدت لرزان اصولگریان در انتخابات ۱۳۹۶ نیز دیرهنگام بود و نتوانست آنان را با موفقیت همراه کند.

عدم وحدت اصولگرایان تا جایی پیش رفت که در انتخابات ریاست جمهوری پیشین، «حزب موتلفه» در نهایت با سایر گروه ها ائتلاف نکرد و «مصطفی میرسلیم» را به عنوان کاندیدای رقیب « ابراهیم رییسی» روانه میدان انتخابات کرد. هم اکنون نیز به نظر می رسد تلاشی برای وحدت در میان اصولگرایان به چشم نمی خورد و گروه هایی همچون «جبهه پایداری»، «حزب موتلفه»، «جامعه مدرسین حوزه علمیه قم» و «جامعه روحانیت مبارز» تاکنون به وحدت نرسیده اند.

در عین حال برخی چهره های شاخص اصولگرا نیز به نظر می رسد با یکدیگر دچار اختلافاتی اساسی هستند؛ اختلافاتی که از دوره های گذشته انتخابات آغاز شده است و به نظر می رسد کدورت ها میان برخی از شخصیت ها و چهره های برجسته اصولگرا، باقی مانده است. کدورت هایی که بطور حتم در هنگام ایجاد وحدت و لیست واحد دوباره سر باز خواهد کرد و ممکن است مانع از تدوین لیستی نهایی توسط اصولگرایان شود. همانطور که در انتخابات پیشین مجلس شورای اسلامی افرادی که در لیست نهایی «ائتلاف بزرگ اصولگرایان» قرار نگرفتند، خود اقدام به انتشار فهرست هایی کردند که در برخی مناطق باعث شکسته شدن رای اصولگرایان نیز شد. هرچند سخن گفتن از «عدم اجماع» بسیار زود است؛ اما بطور حتم به اجماع رسیدن اصولگرایان برای فهرست نهایی کاندیداهای خود، بسیار دشوارتر از طیف اصلاح طلبان خواهد بود.

 

** فرمانده کیست؟

فرمانده جناح اصولگرا نامشخص است و در عین حال مدعیان بسیاری برای تکیه زدن به صندلی فرماندهی وجود دارد. از یکسو «علی لاریجانی» با حمایت برخی اصلاح طلبان و بخشی از اصولگرایان بر صندلی ریاست مجلس تکیه زد؛ اما از سوی دیگر بسیاری از اصولگرایان حاضر نیستند فرماندهی وی را بپذیرند. غلامعلی حداد عادل به عنوان یکی از چهره های برجسته سابقه دو شکست را انتخابات های اخیر در کارنامه خود دارد.

«محسن رضایی» و «محمد باقر قالیباف» از دیگر چهره هایی هستند که در حاشیه اردوگاه اصلاح طلبان حضور دارند و از یکسو سعی می کنند تا استقلال خود را حفظ کنند و از سوی دیگر فرماندهی آنان مورد قبول برخی از اعضای مطرح این جناح نیست. چهره هایی همچون «علی اکبر ناطق نوری» نیز که در گذشته به عنوان نیروهای برجسته میانه روی این اردوگاه مطرح بوده اند؛ امروزه به اعضای اردوگاه رقیب نزدیک شده اند.

حال باید دید آیا اصولگرایان امکان دارد بالاخره پس از کش و قوس های فراوان چند انتخابات گذشته که به شکست اردوگاه آنان منجر شده است، می توانند فرماندهی واحد و سرلیستی مورد وفاق اکثریت قریب به اتفاق اعضای خود پیدا کنند، یا آن که دوباره و در بزنگاه انتخابات، اختلاف میان اعضا بالا خواهد گرفت و شکستی دیگر نصیب این جریان خواهد شد.

 

** چهره های تکراری و نیاز به حضور نسل جدید

اصولگرایان در دوره های انتخاباتی مجالس ششم تا دهم، با چهره هایی کم و بیش مشابه در رقابت ها شرکت کردند و فهرست آن ها در این انتخابات ها، اغلب فاقد چهره های جوان و جدید بوده است. تا جایی که برخی از پیش می دانند بطور مثال به احتمال چه کسانی در شهر تهران در فهرست نهایی اصولگرایان جای خواهند گرفت. چهره هایی همچون «غلامعلی حداد عادل»، «احمد توکلی»، «محمدرضا باهنر»، «علیرضا زاکانی»، «الیاس نادران» و مانند آن ها که از آنان با عنوان «ژنرال ها» یاد می شود، در طی سال های اخیر پای ثابت فهرست نامزدهای ائتلاف اصولگرایان بوده اند و می توان احتمال داد باز هم در صورت ایجاد وحدت در میان اصولگرایان، دوباره نام آن ها در تبلیغات انتخاباتی قرار گیرد.

این در حالی است که اصولگرایان نیاز دارند تا دستکم با معرفی حداقل چند چهره جوان، روح جوانی را در فهرست خود بدمند و رای دهندگان را امیدوار کنند که می توانند طرحی نو درافکنند. در غیر این صورت جذب جمعیت جوان شرکت کننده برای اصولگرایان بسیار دشوار خواهد بود به ویژه آن که نتایج آخرین انتخابات های شورای شهر و مجلس در شهرهای بزرگ نشان داده است اقبال مردم به این چهره ها کمتر شده است.

 

** سایه دولت نهم و دهم بر اصولگرایان

عملکرد دولت های نهم و دهم که رییس آن، «محمود احمدی نژاد» با حمایت قاطع اصولگرایان روی کار آمد، بر اردوگاه اصولگرایان سنگینی می کند. به ویژه که در یکسال گذشته، برخی مواضع و شایعات، باعث شده است تا اصولگرایان در دوراهی حمایت یا انتقاد از احمدی نژاد قرار گیرند. از یکسو اگر آنان از احمدی نژاد و تیم وی انتقاد کنند، باید نسبت به حمایت قاطعانه از وی پاسخگو باشند و از سوی دیگر نیز اگر بخواهند از وی دفاع نمایند، جایگاه آنان در میان سایر اصولگرایان تضعیف خواهد شد.

به نظر می رسد راهبرد برخی اصولگرایان در شرایط فعلی، سکوت در برابر اقدامات رییس دولت نهم و دهم است و آن ها قصد دارند تا خود را از لبه تند انتقادها دور نگاه دارند. هرچند به نظر نمی رسد که چنین راهبردی برای همیشه امکان پذیر باشد و مواضع گروه های مختلف اصولگرا نسبت به احمدی نژاد و عملکرد چند سال اخیر او، ممکن است باعث شکاف در میان اعضای این اردوگاه شود. به ویژه آن که ممکن است که احمدی نژاد خود تلاش کند تا وارد گود رقابت ها شود.

دادگاه های اخیر و پیاپی که بر طبق احکام آن ها، برخی از مهمترین مقامات دولت نهم و دهم به دلیل فساد مالی، حکم محکومیت قطعی دریافت کردند یا جنجال های اخیری که «محمد سرافراز» با اقدامات و مصاحبه های خود به راه انداخته است نیز باعث خواهد شد تا اصولگرایان ناچار شوند، مواضع خود را به صورت مشخص و شفاف اعلام نمایند. اعلام مواضع اصولگرایان، بطور حتم برای آنان دشواری هایی را ایجاد خواهد کرد و باعث بروز اختلافاتی در میان آن ها خواهد شد.

 

** مواضع نامشخص نسبت به برجام، دیپلماسی و تحریم

بطور معمول اصولگرایان رویکردی انتقادی نسبت به دستگاه دیپلماسی دولت دوازدهم داشته اند و از طریق تریبون های خود، گاه و بیگاه نسبت به فعالیت ها و مواضع دولت در قبال سیاست خارجی، حمله کرده اند. حال سوال اساسی رای دهندگان آن است که راه حل پیشنهادی اصولگرایان برای برون رفت از شرایط فعلی چیست؟ به نظر می رسد اصولگرایان باید دستکم با طرح ها و ایده های مشخصی وارد میدان شوند تا بتوانند رای دهندگان را قانع نمایند که به آنان رای دهند. به ویژه آنکه سه انتخابات پیاپی ریاست جمهوری و مجلس از سال ۱۳۹۲ به بعد نشان داده است که رای دهندگان بطور معمول نسبت به دستگاه دیپلماسی دولت، اعتماد و همدلی بالایی دارند.

در عین حال اصولگرایان همواره از سوی اصلاح طلبان متهم هستند که با رویکردهای سلبی در دیپلماسی، فرصت های دیپلماتیک را سوزانده اند و مانع آن شدند که دولت بتواند بهره کافی را از برجام ببرد. در حالی که امید مردم به ایجاد راه حلی دیپلماتیک برای برطرف کردن مشکلات ناشی از تحریم، آنان را به سمت رای دادن به «حسن روحانی» و «ائتلاف اصلاح طلبان» در انتخابات های پیشین سوق داده است؛ بعید است که اصولگریان بتوانند بدون طرح ایده هایی جدید برای دستگاه دیپلماسی و با تکیه صرف بر شعار، نظر رای دهندگان را جلب نمایند.

 

** برنامه های اقتصادی، فرصت یا تهدید؟

در شرایط تحریم، شهروندان منتظر شنیدن طرح ها و ایده های نامزدها و ائتلاف های سیاسی در حوزه مسائل اقتصادی هستند. موضوعاتی همچون «میزان و شکل یارانه ها»، «بازگشت یا عدم بازگشت کالابرگ»، «طرح سهیمه بندی بنزین یا افزایش قیمت آن»، «وضعیت نرخ ارز»، «وضعیت خودروسازی ها» یا «نحوه مدیریت بازار مسکن» از جمله چالش هایی هستند که هر فهرست های انتخاباتی باید طرح ها و پیشنهادات خود را برای آن اعلام نمایند، در غیر این صورت بعید است که بتوانند نظر رای دهندگان را به خود جلب نمایند.

در عین حال بطور معمول اعضای اردوگاه اصولگرایان وحدت نظری در مورد سیاست های کلان اقتصادی ندارند. در حالی که گروهی از اعضای این اردوگاه از کاهش دخالت دولت در عرصه اقتصاد دفاع می کنند، برخی دیگر نیز مدافع سرسخت دخالت دولت در اقتصاد و هوادار اقتصاد دولتی هستند. باید دید آیا اصولگرایان در نهایت می توانند در زمان انتخاب به یک وحدت نظر یکسان در مورد نحوه مواجه با مشکلات و مسائل اقتصادی کلان جامعه برسند یا خیر؟ این پرسشی جدی است که باید برای دیدن پاسخ آن تا زمان انتخابات صبر کرد.

 

** مواضع اجتماعی و فرهنگی اصولگرایان و سبد رای نسل جدید

بخش بزرگی از رای دهندگان در انتخابات پیش رو را متولدین دهه ۱۳۷۰و حتی برخی از متولدین ابتدای دهه ۱۳۸۰ تشکیل می دهند. متولدین این دو دهه بر طبق تحقیقات و پژوهش های اجتماعی و فرهنگی، مواضعی جدید در قبال مسائل اجتماعی و فرهنگی دارند، مواضعی که ممکن است باعث ایجاد مشکلاتی بر سر راه اصولگرایان در کسب رای اعضای این نسل شود.

مواضع برخی اصولگرایان شناخته شده در مورد مسائلی همچون «فیلترینگ شبکه های اجتماعی» یا «برگزاری کنسرت موسیقی» در انتخابات های پیشین، تبدیل به یک نقطه ضعف برای کسب رای اعضای این نسل توسط اصولگرایان شد. این در حالی است که عقب نشینی برخی اصولگرایان تندرو از دیدگاه های سختگیرانه آنان بسیار بعید به نظر می رسد. حال باید دید آیا اصولگرایان برای جلب آرای بخش بزرگی از جمعیت جوان جامعه، قصد دارند تا انعطافی در ایده ها و دیدگاه های خود بدهند یا ترجیح می دهند با روش ها و ایده های دیگری نظر جوانان جامعه را به خود جلب کنند. امری که در میانه انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۹۶ توسط نامزد اصولگرایان انجام شد؛ اما به نظر ناموفق رسید.

سبد رای جوانان بطور سنتی بیشتر به سمت اصلاح طلبان جلب می شود و کار اصولگرایان برای بدست آوردن این سبد رای دشوار است. رویکرد نامزدها به مسایل فرهنگی و هنری و نیازهای نسل جوان، حداقل در شهرهای بزرگ، می تواند تاثیراتی جدی در نتیجه انتخابات مجلس بگذارد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *